ข้าจะมุ่งหน้าสู่ยุทธภพ

ระยะนี้ชีวิตมันมีอะไรให้คิดให้ตัดสินใจอยู่ทุกวัน   สถานการณ์รอบตัวช่างเป็นใจให้ทำนอกลู่นอกทางเสียจริ๊ง   ควรขอบใจใครกันนะที่ทำให้เราสามารถตัดสินใจได้เด็ดขาดบาดใจถึงขนาดนี้ 

 

ฮื้อ  อนาคตของทุกคนถูกเตรียมไว้แล้ว  รอเพียงวันที่พร้อม

 

อย่างว่าคนเราไม่คิดหรอกว่าโอกาสที่ตัวเองอยากได้มันจะมาถึงตอนไหน 

 

ก็ตอนนี้หละเฟ้ย  เมื่อเดือนก่อนยังนั่งน้อยใจฟ้าดินอยู่เล๊ย  ว่าทำไมช่างส่งตูมาเกิดได้   อยากทำอะไรก็ไม่ได้ทำกับใครเขา   ต้องทนทำงานรับใช้คนอื่นหัวเป็นน๊อตตัวเป็นสกูล  ขาเป็นสเก็ตอยู่แบบนี้   บรรดาคนที่อายุเท่าๆ กับเราครึ่งค่อนประเทศ  มีครอบครัว  มีลูกหลาน  มีกิจการของตัวเอง  บางคนร่ำรวยไปแล้วก็มี 

 

พอย้อนดูตัวเรา  แล้วตูมีอะไรหรือ...?

 

ไม่เห็นมีอะไรสักอย่าง  อดีต  ปัจจุบัน  อนาคต   นี่ตูมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใดหนอ   พร่ำเข้าไป  ก็แค่จะบอกว่า  คิดน้อยใจมาหมื่นตลบเท่านั๊นแหละ 

 

แล้วใครจะเชื่อกันหละ   ว่าแค่ชั่วเวลาไม่กี่วัน ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำไปเอ๊า   ทำให้เราหาจุดยืนในชีวิตได้  ทำให้เราเห็นว่า  เออฉันก็เกิดมาเพราะมีเหตุให้ต้องเกิดเหมือนกันแหะ   แหม๊ะ  แล้วปล่อยให้เราคิดว่าเกิดมาทำไมซะนาน  โฮะๆๆๆๆๆๆ

 

ตอนแรกที่คิดจะทำร้าน  ก็ว่าจะทำงานต่อไปถึงกันยายน  แต่ว่า้ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันเหมาะเจาะเกินไปแหะ  กลายเป็นว่า  มิถุนายนนี้  จะเป็นเดือนสุดท้ายที่เราได้ทำงาน  แล้วสิงหาคมก็เข้ากรุงเทพฯ ไปเรียน

 

ก็แค่เมื่อวานเปิดหาโรงเรียนสอนวาดภาพ  แล้วเจอโรงเรียนที่อยากเรียนเท่านั้นเอ๊ง  ก็แหม๊ะ  ไหนๆ จะไปทางนั้นอยู่แล้ว  จะมัวเสียเวลาทำงานอยู่ทำไม๊   ไปเรียนวาดรูป เรียนทำอาหาร  เรียนทำขนม  เรียนทำกาแฟสด ไปตามเรื่องตามราวของเราดีกว่า

 

สิ่งที่เรียนนั่นก็ใช่จะเสียเปล่า  เรียนมาเพื่อใช้เปิดร้านแท้ T^T  เสียดายตังค์พอให้เรียนแค่นั้น  ใจจริงอยากลงดิจิต้อลเพ้นติ้งอีกครอ์ส   แต่ว่า 8000  แม่เจ้า  ไว้หาเงินก่อนนะคะ   แล้วจะสมัครเรียนค่าาาาาาาาา

 

ทีแรกไม่กล้าบอกพ่อแม่ว่าจะลาออก  ก็แหม ตอนแรกทำเป็นไฟต์จะออกกันยา   ยังไม่ทันไรเลย  หดเหลือแค่สามเดือน  กำลังคิดอยู่้ว่าจะบอกยังไงดี   แล้วก็คิดว่าถ้าพี่สะใภ้มาก็ดีสิ  เพราะเราจะได้หาโอกาสแทรกๆ สิ่งที่อยากพูด  ฮิฮิ  ยังไม่ทันสิบนาทีเลยเหอะ   พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็มา 

 

ไอ้เรายืนค้างเลย  เฮ้ย!  ประหนึ่งอีฉันมีพลังจิต   คิดสิ่งใดได้สิ่งนั้น  อือหือ   สุดยอด  และก็ได้พูดสิ่งที่อยากพูด  เคี๊ยกกกก  พ่อหนับหนุนๆๆๆๆ  เพราะพ่อรู้ว่าชอบวาดรูป  ไปเลยลูก  ไปเลย  (ว่าแต่พ่อจ่ายค่าเทอมให้ลุกด้วยปะน่ะ  คงจะไม่สินะ  T^T)

 

แต่พ่อหนับหนุนให้ออกจากงานนะ  บอกว่าชอบทางนี้ก็ไปทางนี้  เสียเวลามานานแล้ว  เจอสิ่งที่ชอบเสียทีก็ดี   เอาเลย   วันนี้พ่อเราฟิตน่าดู   เอาแบบโต๊ะเก้าอี้ให้ดูบอกจะไปตามช่างมาวัดพื้นที่  ทำไว้รอ  ร้องห้ามแทบไม่ทัน  ก็คนเช่าเค้ายังไม่ออกเลยม๊ายยยยยยยยยย   แล้วเค้ายังไม่เห็นพื้นที่หน้างานเลย 

 

เพราะฉะนั้นใจเย็นๆ พ่อ  พย  นี้ได้ทำแน่นอน  ลูกวาดแบบไว้ละ  รอวัดพื้นที่ปรับแต่งแบบ  ลงมือโลด  พ่อจ่ายอยู่ละนิ  เคี๊ยกกกกกกกกกก  เอางบประมาณแต่งร้านไปซื้อหนังสือเพิ่ม  โอ้เย้  ชีวิตหลั่นล๊า

 

สามเดือนที่ได้ไปอยู่กรุงนอกจากจะเรียนแล้ว  จะได้ตามนัทต้อลด้วยอะนะ  คริคริคริ